Wat is Tesamorelin? Werking, onderzoek en bijwerkingen

Wat is tesamorelin precies, en waarom krijgt dit peptide zoveel aandacht in endocrien onderzoek? Tesamorelin is een synthetische variant van growth hormone releasing hormone (GHRH), het hormoon dat de hypofyse aanzet tot het afgeven van groeihormoon. Het molecuul is chemisch gestabiliseerd, waardoor het langer intact blijft dan het natuurlijke hormoon. Dit artikel beschrijft de structuur, het werkingsmechanisme, de belangrijkste klinische studies en de hantering van tesamorelin als onderzoeksstof.

Labgetest Tesamorelin nodig voor je onderzoek? Tesamorelin kopen doe je bij BRO Peptides, 10 mg per vial met een CoA per batch.

De wetenschappelijke definitie van tesamorelin

Tesamorelin is een synthetische analoog van GHRH, het hormoon dat in de hypothalamus wordt aangemaakt en de afgifte van groeihormoon (GH) door de hypofyse reguleert. Anders dan veel andere analogen bevat tesamorelin de volledige reeks van 44 aminozuren van het natuurlijke humane GHRH. Het CAS-nummer van de stof is 218949-48-5.

Het onderscheidende kenmerk zit aan het begin van de keten. Aan de N-terminus is een trans-3-hexenoylgroep gekoppeld, een kleine modificatie die het peptide beschermt tegen snelle afbraak door het enzym dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4). Natuurlijk GHRH wordt door dit enzym binnen korte tijd geïnactiveerd, wat het lastig maakt om ermee te werken in onderzoeksmodellen.

Tesamorelin is als geneesmiddel geregistreerd onder de merknaam Egrifta en in de Verenigde Staten goedgekeurd voor de vermindering van overtollig buikvet bij hiv-patiënten met lipodystrofie. De research-variant van BRO Peptides is geen geneesmiddel en is uitsluitend bedoeld voor laboratoriumonderzoek. Wie Tesamorelin voor onderzoek bestelt, ontvangt het als gevriesdroogd poeder met een analysecertificaat per batch.

Hoe tesamorelin op de GHRH-receptor werkt

Tesamorelin bindt aan de GHRH-receptor op somatotrope cellen in de voorkwab van de hypofyse. Dit is een G-eiwitgekoppelde receptor die na activatie de aanmaak van cyclisch AMP verhoogt. Die signaalroute zet de cel aan tot het aanmaken en vrijgeven van groeihormoon.

Een belangrijk punt is dat tesamorelin de natuurlijke regulatie van de GH-as grotendeels intact laat. De afgifte blijft onderhevig aan remmende signalen zoals somatostatine en aan negatieve terugkoppeling via IGF-1. Daarin verschilt de stof van rechtstreeks toegediend groeihormoon, dat deze regelkring omzeilt.

Groeihormoon stimuleert vervolgens vooral in de lever de productie van insulin-like growth factor 1 (IGF-1). In klinische studies met tesamorelin werden stijgingen van zowel GH als IGF-1 gemeten. Daardoor is IGF-1 een veelgebruikte biomarker om de activiteit van de stof in onderzoek te volgen.

Onderzoeksgebieden en klinische relevantie

Het bekendste onderzoeksgebied is de relatie tussen de GH-as en de verdeling van lichaamsvet. Bij mensen met hiv die antiretrovirale therapie krijgen, kan zich visceraal vet ophopen in de buikholte. In de gerandomiseerde studie van Falutz en collega’s in de New England Journal of Medicine nam het visceraal vetweefsel in de tesamorelingroep af ten opzichte van placebo.

Vervolgonderzoek richtte zich op leververvetting. De studie van Stanley en collega’s in JAMA onderzocht het effect van tesamorelin op visceraal vet en levervet bij hiv-patiënten met abdominale vetophoping en rapporteerde een afname van beide ten opzichte van placebo. Dat heeft de interesse gewekt in de rol van de GH-as bij leververvetting.

In fundamenteel en preklinisch onderzoek wordt tesamorelin gebruikt om GHRH-receptoractivatie in hypofysemodellen te bestuderen, evenals de daaropvolgende afgifte van GH en IGF-1. Daarnaast is de stof onderzocht in relatie tot cognitie bij ouderen, al is dat bewijs beperkter en minder eenduidig dan de data over vetverdeling.

Tesamorelin vergeleken met sermorelin

Tesamorelin en sermorelin zijn beide GHRH-analogen en activeren dezelfde receptor. Het verschil zit in de lengte en stabiliteit van het molecuul. Sermorelin bevat alleen de eerste 29 aminozuren van GHRH, het kortste fragment met volledige biologische activiteit, terwijl tesamorelin de volledige keten van 44 aminozuren bevat.

Sermorelin heeft geen beschermende modificatie aan de N-terminus en wordt daardoor snel afgebroken. De trans-3-hexenoylgroep van tesamorelin maakt het molecuul beter bestand tegen DPP-4, waardoor het in onderzoeksmodellen langer intact blijft. Daarnaast is tesamorelin uitgebreider klinisch onderzocht, vooral in de context van visceraal vet.

Een derde verwante groep is CJC-1295, eveneens een GHRH-analoog maar met andere aminozuurvervangingen en in één variant gekoppeld aan albumine. De keuze tussen deze stoffen hangt in onderzoek vooral af van de vraag of een volledige, gestabiliseerde GHRH-keten nodig is of juist een kort fragment als referentie.

Farmacokinetiek en bijwerkingen in studies

In klinische studies werd tesamorelin subcutaan toegediend. Ondanks de stabiliserende modificatie is de halfwaardetijd in het bloed kort, minder dan een uur. Het effect op IGF-1 houdt langer aan dan het peptide zelf in de circulatie aanwezig is.

In de gepubliceerde studies en de productinformatie van het geregistreerde middel worden reacties op de injectieplaats, gewrichtspijn, spierpijn, pijn in de ledematen en vochtophoping in armen of benen genoemd als bijwerkingen. Deze effecten passen bij een verhoogde activiteit van GH en IGF-1.

Daarnaast is in studies aandacht besteed aan de glucosehuishouding, omdat groeihormoon de insulinegevoeligheid kan beïnvloeden. Het gaat om bevindingen uit klinisch onderzoek bij specifieke patiëntgroepen onder medisch toezicht, die niet zonder meer naar andere situaties te vertalen zijn.

Reconstitutie, hantering en opslag

Tesamorelin wordt geleverd als gevriesdroogd poeder, ook wel lyofilisaat genoemd. In deze vorm is het peptide het meest stabiel. De ongeopende flacon wordt bij voorkeur koel en donker bewaard, beschermd tegen vocht en direct licht.

Voor gebruik in het lab wordt het poeder opgelost in bacteriostatisch water. Steriel werken is daarbij essentieel. Gebruik bij voorkeur een nieuwe, steriele naald per keer dat de flacon wordt aangeprikt, om contaminatie van het peptide te voorkomen.

Na reconstitutie is de oplossing minder stabiel dan het droge poeder en hoort deze gekoeld te worden bewaard. Herhaald invriezen en ontdooien wordt in de regel afgeraden, omdat dit de structuur van het peptide kan aantasten.

Veelgestelde vragen over Tesamorelin